.......

..........

و خدایی که...

گر همچو من افتاده ی این دام شوی            ای بس که خراب باده ی جام شوی

ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم             با ما منشین و گرنه بد نام شوی

                                                                                                       "حافظ"

شاید چیزی شبیه معجزه باشد

شاید همین سوسوی امیدی که در جانم بود کار خود را کرد

شاید...

نمیدانم،

اما این هدیه ی خدا پاداش کدام کار خوب من است؟؟؟

و این لحظه های ناب و شیرن زندگی که بی شک

اولین با ریست که تجربه اش میکنم

شاید این حاصل دعای خیری باشد

که از قلبی پاک روانه ی وجودم گشته

و شاید این حاصل آن توسل هایی باشد که بر سر هر دل با خدایی که دیدم

نذر کردم و عهد بستم

و شاید

نمیدانم

تو بگو...

   + لیلی ; ۱:۱٢ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٩ شهریور ۱۳۸۸
comment نظرات ()